home   |   o nas   |   kontakt
PL   |   EN

4 luty 2014 r.

Zakaz reformationis in peius ma pełne zastosowanie do skarg na indywidualne interpretacje podatkowe.

Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego związanego z zasadą reformationis in peius w postępowaniach przed sądami administracyjnymi w sprawach dotyczących skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego.

Pytanie Rzecznika brzmiało: „Czy sąd administracyjny orzekając w sprawie ze skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego jest zobowiązany stosować zasadę zakazu rozstrzygania na niekorzyść skarżącego, wyrażoną w art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeśli nie stwierdzi naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności?”

Zgodnie z treścią przywołanego wyżej artykułu, sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Na jego gruncie w orzecznictwie administracyjnym wykształciły się dwie linie orzecznicze.

Jedna z nich zakłada brak możliwości stosowania zakazu reformationis in peius w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze skargi na interpretację indywidualną, natomiast druga postuluje konieczność przestrzegania tego zakazu.

Rzecznik Praw Obywatelskich w swoim stanowisku wskazuje, że zakaz reformationis in peius ma pełne zastosowanie do skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, ponieważ gdyby ustawodawca chciał ograniczyć stosowanie tej zasady w tego typu postępowaniach, odzwierciedlałyby to stosowne regulacje przy zmianie systemu interpretacji prawa podatkowego. Dodatkowo, fundamentalnym argumentem przemawiającym za słusznością stanowiska rzecznika, jest treść art. 2 Konstytucji, w której została wyrażona zasada ochrony zaufania obywateli do państwa i prawa. Potrzeba ochrony tej zasady nie pozwala przyjąć, że osobom wnoszącym skargi na interpretację indywidualną nie przysługuje gwarancja procesowa w postaci zakazu reformationis in peius. Odmienna wykładnia przepisów w tym zakresie pozwalałaby de facto na stosowanie prawa, które w konkretnych stanach faktycznych i prawnych może stanowić pułapkę dla obywateli.

Dlatego na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2014 r., sygnatura V.511.40.2014.JG, Sąd orzekł, że zakaz reformationis in peius ma pełne zastosowanie do skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego.

Źródło: www.rpo.gov.pl

Opracował: Adrian Wanaks

 

Wykonawca, który celowo złożył nieprawdziwe informacje zostanie wykluczony z postępowania

Krajowa Izba Odwoławcza w swoim wyroku z dnia 30 października 2013 r., sygnatura akt KIO 2398/13 orzekł, że stwierdzenie o tym, że informacja przedstawiona przez wykonawcę jest nieprawdziwa musi być definitywne i nie może budzić wątpliwości zamawiającego.

Podstawę do rozważań dotyczących tej kwestii stanowi regulacja zawarta w art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy Pzp, której celem jest wyeliminowanie z udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego takich wykonawców, którzy świadomie świadczą nieprawdę i swoim działaniem wprowadzają w błąd zamawiającego, co do informacji mających znaczenie dla wyniku prowadzonego postępowania.

Izba stwierdziła jednak, że nie jest celem w/w regulacji prawnej eliminowanie z postępowania wykonawców, którzy omyłkowo czy nieświadomie podali informacje niezgodne z rzeczywistością, ponieważ nie można stawiać na równorzędnych pozycjach wykonawcy, który złożył nieprawdziwe informacje wskutek błędu lub popełnił omyłkę w złożonej ofercie, z pozycją wykonawcy, który świadomie zawarł w ofercie informacje nieprawdziwe, w celu świadomego wprowadzenia zamawiającego w błąd.

Za nieprawdziwą informację należy uznać taką, która przedstawia odmienny stan od istniejącego w rzeczywistości. Dowód zaistnienia przesłanek wykluczenia wykonawcy na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 3 p.z.p. spoczywa na tym, kto ze swojego twierdzenia wywodzi skutek prawny w postaci wykluczenia wykonawcy z postępowania. Zaistnienie przesłanek wykluczenia wynikających z tego przepisu powinno być udowodnione w sposób niebudzący wątpliwości, w przeciwnym razie zasady równego traktowania wykonawców oraz uczciwej konkurencji, wynikające z art. 7 ust. 1 p.z.p., nie zostaną zachowane.

Źródło: www.portalzp.pl

Opracował: Adrian Wanaks

Comments (0)

Jeśli mają Państwo pytania lub wątpliwości - prosimy o kontakt: sekretariat@ipsoiure.com.pl