home   |   o nas   |   kontakt
PL   |   EN

26 maja 2014 r.

Dobra wiara, a podatek VAT.

W ostatnich latach, opinia publiczna miała okazję niejednokrotnie zapoznać się z tematyką systemowo realizowanych oszustw podatkowych na gruncie podatku VAT, których istotą jest wyłudzenie zwrotu tego podatku, czyli nieuprawnione korzystanie z prawa do odliczenia VAT naliczonego. Wyłudzenia te są realizowane np. przy zastosowaniu tzw. „karuzeli podatkowej”, czyli zorganizowanemu procederowi przestępczemu, który wykorzystuje konstrukcję podatku od wartości dodanej (VAT), związaną z rozliczaniem międzynarodowych transakcji towarowych. Straty Skarbu Państwa związane z tego typu przestępstwami są ogromne, a walka z tym procederem mozolna i niezwykle trudna. Tym bardziej, że w tego typu operacje są wciągane niejednokrotnie uczciwe firmy i przedsiębiorcy, którzy nie mają świadomości, że zostały wykorzystane przez zorganizowane grupy przestępcze do celu wyłudzenia VAT.

W tego typu sytuacjach niezwykle ważna dla takiego przedsiębiorcy jest jego dobra wiara, która będzie badana przez organ podatkowy badający sprawę realizacji konkretnego oszustwa, w które jego firma została zaangażowana.

Takie właśnie zdarzenie miało miejsce w sprawie, w której fiskus uznał, że spółka nie dochowała należytej staranności podejmując działania zmierzające do weryfikacji i ustalenia statusu podatkowego swojego zagranicznego kontrahenta i wyciągnął w stosunku do niej konsekwencje prawno-podatkowe.

Spółka złożyła skargę kasacyjną, w której podnosiła, że że stała się ofiarą przemyślanej i zorganizowanej działalności grupy przestępczej i wskazywała na brak świadomości co do tego, że zakwestionowane transakcje stanowiły nadużycie. W swoim orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kwestia świadomości podatnika co do tego, czy dane transakcje stanowią nadużycie ma istotne znaczenie dla oceny, czy spółka miała prawo do nieopodatkowania świadczonych przez nią usług i zastosowania 0 proc. stawki podatku VAT do dostawy towarów. Jednocześnie wskazał, że zachowanie przez podatnika dobrej wiary powinno być oceniane na moment zawarcia transakcji, tym samym podstawą oceny zachowania przez podatnika dobrej wiary powinny być okoliczności istniejące i znane podatnikowi najpóźniej w momencie dokonywania przez niego transakcji z kontrahentem.

Reasumując, zdaniem NSA, które znalazło swoje odzwierciedlenie w wyroku z dnia 19 marca 2014 r. w sprawie I FSK 576/13, LEX nr 1458725, wszelkie okoliczności faktyczne świadczące o przestępczej lub oszukańczej działalności kontrahenta lub powiązanych z nim osób, które zaistniały lub stały się znane podatnikowi po dokonaniu transakcji nie powinny mieć wpływu na ocenę dobrej wiary podatnika.

Źródło:www.nsa.gov.pl

Opracował: Adrian Wanaks

Comments (0)

Jeśli mają Państwo pytania lub wątpliwości - prosimy o kontakt: sekretariat@ipsoiure.com.pl